Zmartwychwstanie można przyjąć albo odrzucić. Nie ma stanowisk pośrednich. W każdym razie nie pokazuje ich dzisiejsza Ewangelia. Pada się Bogu do stóp z bojaźnią i radością albo widzi się tylko czubek własnego nosa. Rzeczywistość zmartwychwstania to nie jest fakt, wobec którego można przejść obojętnie. I dla człowieka wierzącego nie może pozostać tylko faktem. Bo Prawda to nie tylko wiedza. Gdy myślę o Jezusie mówiącym o sobie, że jest Drogą, Prawdą i Życiem, to wyciągam stąd między innymi taką refleksję, że Prawdę trzeba wziąć i pójść z nią w drogę, i nią żyć. Trzeba jak kobiety pośpiesznie oddalić się od grobu (także tego własnego, w swoim wnętrzu), trzeba iść i ogłaszać. Nie, nie tylko słowami. Ale właśnie życiem, drogą.
Piotr, który zrozumiał, który uwierzył, nie chowa się już po kątach, nie ucieka przed krzyżem, nie wypiera się znajomości z Jezusem przed każdym, kogo spotyka. Staje jak skała razem z resztą apostołów i ogłasza. Jerozolimie. Ilu ludzi mieszkało wtedy w tym mieście? A ilu z nich go słuchało? Co ich w ogóle obchodził Jezus? Jaki to w ogóle miało sens? To wydaje się nie mieć żadnego znaczenia. To już chyba nie ma znaczenia dla Piotra. On już się nie boi. On już nie zważa na takie rzeczy. On już ma w sobie pokój.
Przyjęta Prawda nie jest czymś, co można utrzymać w środku.
Ile jest we mnie takiej wiary? Jak daleko mi do takiego życia?
